Bij de opmaak van het magazine is een deel van het interview met Richard Hegeman weggevallen. Omdat we dit interview je niet willen onthouden staat hieronder de volledige versie.

In deze uitgave van de clubkrant staat Richard Hegeman centraal. De man verricht al jaren enorm veel vrijwilligerswerk voor onze vereniging. Van kantinediensten tot lid van het jeugdbestuur en van scheidsrechter tot lid van de TOV-commissie. Richard is letterlijk en figuurlijk geen man om over het hoofd te zien. Wie onderstaand artikel leest zal zich afvragen waarom hij nog steeds niet is benoemd tot lid van verdienste van de Volharding.

 

Richard, kun je iets vertellen over je achtergrond? Wat doe je zoal in het dagelijks leven?

Na de lager school ging ik naar College Noetsele en daar heb ik de havo afgerond. Ik was geïnteresseerd in techniek en dus was de MTS in Almelo een logische vervolgopleiding. Dat ging zo goed dat ik de HTS er gelijk achteraan deed. In Zwolle heb ik de opleiding tot werktuigbouwkunde gevolgd.

Momenteel ben ik werkzaam bij Van Kooten installatietechniek in Almelo. Daar ben ik calculator / engineer / werkvoorbereider en projectleider. Met andere woorden, ik ben van begin tot eind verantwoordelijk voor diverse projecten. Momenteel hebben we het ongelooflijk druk als bedrijf, we zijn op zoek naar nieuwe collega’s. Dus mocht je als lezer van dit artikel op zoek zijn naar een baan in de installatietechniek, dan ben je van harte welkom! Kom dan snel solliciteren.

Privé ben ik getrouwd met Marijke, we hebben samen een dochter, Marjolein. We wonen strategisch in Groot Lochter, vlak bij sportpark Groot Lochter.

 

Hoe ziet je voetbalachtergrond er uit?

In 1978 ben ik lid geworden van SVVN, net op het moment dat het huidige clubhuis zijn deuren opende. Ik ben dus al weer bijna 44 jaar van onze vereniging. Ronnie Koetsier en John Postma waren vrienden van mij, die speelden hier al. Johns vader Tjalling had me overgehaald om voor SVVN te kiezen, vandaar.

Destijds begon ik in D3, maar de jaren daarna speelde ik altijd in de jeugdselectieteams. Meestal als voorstopper of linksback. Eenmaal aangekomen bij de senioren heb ik eerst twee seizoenen in het 3e elftal gespeeld. Daarna stapte ik over naar het 2e, waar ik eigenlijk van begin af aan in de basis stond. Helaas raakt ik halverwege dat seizoen zwaar geblesseerd, ik brak mijn kuitbeen en beschadigde mijn enkelbanden. Na een revalidatie van twee jaar begon ik weer te voetballen, maar het bleef kwakkelen, elke keer ontstonden er nieuwe blessures. Daarom besloot ik op een gegeven moment om lager te gaan spelen.

Dat werd het 7e elftal, het beroemde bami-pinda team dat later het 5e werd. Ronnie Koetsier en Jan Schippers zaten hier ook in, zwaar overgekwalificeerd natuurlijk. Het team stond bekend om de vele feestjes en de enorme bierconsumptie in de derde helft. Daar heb ik een beregezellige tijd gehad waar ik met veel plezier op terugkijk. Maar ook daar bleef ik blessures oplopen, wat mij dwong om te stoppen als speler. Om die reden werd ik leider, samen met Ritske Ponsteen. Ondanks alle uitspattingen draaide dat team overigens jarenlang bovenin mee in de derde klasse.

 

Ik ken je als leider bij de senioren, want ik maakte deel van uit van jouw team. Maar je was bij veel meer dingen betrokken. Je kon destijds niet op het sportpark komen of jij was ergens mee bezig. Kun je een overzicht geven?

Ja dat klopt, in die periode deed ik best veel. Op zaterdagmiddag was ik dus leider van mijn eigen team, maar ’s ochtends was ik leider bij de F’jes of de C’tjes, met de stervoetballers Arjen Nieuwenhuis, Marten ter Avest, Mathijs Greevink en Michiel van Keulen. En door de week was ik leider van het 2e zaalvoetbalteam, dat speelde ’s avonds.

Verder heb ik een aantal jaren in het jeugdbestuur gezeten. Ik ben twee seizoenen grensrechter geweest bij SVVN 2 en een aantal jaren scheidsrechter bij de jeugd en de lagere senioren. Ook zat ik in de organisatie van de schoolvoetbaltoernooien.

Tsja, wat nog meer, oh ja, ik heb een jaar of twaalf op donderdagavond kantinedienst gedraaid, samen met Jan Schippers. Samen met Jan zat ik ook in de jubileumcommissie in het kader van het 75-jarig bestaan van onze vereniging in 2003

 

Momenteel ben je vooral actief in de TOV hoorde ik op de redactie. Wat houdt dat precies in?

TOV betekent Trots op Volharding. Sinds 2014 ben ik hierbij betrokken. Deze commissie organiseert allerlei activiteiten voor de verschillende doelgroepen binnen onze vereniging. Op deze manier proberen we een gevoel van saamhorigheidsgevoel te creëren, zodat de leden van SVVN zich één voelen en ook wat terug willen doen voor de vereniging.

Noem eens een paar dingen waar jullie als TOV mee bezig zijn.

Dan moet je denken aan de jaarlijkse presentatiewedstrijd van ons eerste elftal, aan het Sinterklaasfeest voor de jeugd, de kerstbingo, SVVN-got-Talent, het oliebollentoernooi, het darttoernooi, het schoolvoetbal, het jeugd mixtoernooi, het senioren mixtoernooi, de jeugdkampen, enzovoort. Veel van deze activiteiten hebben natuurlijk kartrekkers gehad, denk aan Rini Schuurman en Gerard Freriksen of Jan Greevink, maar op een gegeven moment stoppen die er mee en dan houdt de TOV de opgebouwde traditie in stand.

Op dit moment heeft het bestuur mij gevraagd om na te denken over de verduurzaming van onze nieuwe kleedkamers. Om zoveel mogelijk energie te besparen en het gasverbruik te reduceren. Ik ben al bezig om wat installatieconcepten uit te werken. Daarbij komt mijn beroep natuurlijk mooi van pas.

 

Even terug naar het voetbal, je hebt vast mooie herinneringen. Wat zie je als jouw mooiste periode?

Sportief gezien natuurlijk mijn seizoen in het 2e elftal. Ik was een jaar of 20 en speelde op de top van mijn kunnen, vlak voor de ellende met m’n blessures begon. Mijn mooiste wedstrijd moet de derby tegen DES 2 zijn geweest. Die middag speelde ik geweldig, als verdediger legde ik mijn directe tegenstander volledig mijn wil op, hij had geen schijn van kans. Bovendien scoorde ik zelf een mooi kopdoelpunt in de bovenhoek.

En op gebied van activiteiten?

Dan denk ik toch aan de legendarisch play-back shows van ons elftal. De beste act aller tijden was natuurlijk die van Erik Vliek als Dicky Dick. Helaas vond de jury het maar niets. De toenmalige wethouder Bakker van sportzaken zat in de jury en dankzij hem eindigde deze act op de allerlaatste plaats. Zijn argument was dat er gesproken werd in plaats van geplaybackt. Een kniesoor die daar op let natuurlijk, maar hij deed dat wel.

 

En wat is je bijgebleven uit je periode als leider?

Als leider van het bami-pinda team moest ik natuurlijk soms harde beslissingen nemen. Als we aan het einde van het seizoen nog meespeelden om het kampioenschap, dan stelde ik altijd het sterkste elftal op. Sociaal wisselen was er dan even niet bij. Dat betekende voor Martijn ten Hagen dat hij op de bank moest plaatsnemen. Martijn was een gevaarlijke aanvaller, maar helaas was hij was vooral gevaarlijk voor zijn eigen team.

Omdat hij de hele wedstrijd naast mij op de bank zat te mokken, liet ik hem vijf minuten voor tijd toch nog even invallen. Helaas floot de scheidsrechter al af voordat hij één keer balcontact had gehad. Martijn hoefde hij niet eens te douchen, zo kort had hij op het veld gestaan. Hij ging toen helemaal over de rooie, omdat hij er van uit ging dat hij nog wel een kwartiertje mee had mogen spelen. Ha, ha, bij deze wil ik na twintig jaar van de gelegenheid gebruik maken om te zeggen: Sorry Martijn…

 

SVVN is jouw club, daar hoeven we niet aan te twijfelen. Is er toch nog iets wat je graag anders ziet bij onze vereniging?

Zoals overal heb je ook bij SVVN mensen rondlopen die uitgesproken meningen hebben over dingen, maar die niet zelf de handschoen oppakken om iets te bereiken. Dat zou ik graag anders willen zien. Het zou sowieso mooi zijn als meer leden in actie komen om SVVN te ondersteunen. Nu zijn vaak dezelfde vrijwilligers de klos om zaken op te pakken.